Archanioł Rafael - Uzdrowiciel - Patron podrożnych - Przewodnik

Największy Anioł Stróż  - Opiekun

Archanioł Rafael - Anioł Rafał (hebr. ‏רפאל‎, arab. ‏Israfil, اسرافيل‎, cs. Angieł Rafaił) – w tradycji żydowskiej i chrześcijańskiej jeden z najwyższych rangą aniołów. Jego imię oznacza „Bóg uzdrawia”. Należy do grona aniołów stworzonych przez Boga w pierwszym dniu tworzenia świata. Jako jeden z siedmiu Archaniołów może przebywać bezpośrednio przed obliczem Bożym. Rafael zwany jest Księciem Zielonego Promienia, ma związek z oświetloną wiosennym słońcem zieloną, pełną życia przyrodą. Posiada moc budzenia w ludziach radosnej siły, energiczności, chęci do działania. Archanioł Rafael ma za zadanie usuwać choroby i dolegliwości ciała, duszy i umysłu człowieka. Potrafi przyspieszyć regenerację organizmu, a także odbudowę ciała duchowego, czakr - subtelnych ośrodków energii i aury. Niesie pomoc uzdrowicielom, potrafi leczyć ból i tęsknotę po rozstaniu, koi wszelkie cierpienie.

Archanioł Rafael - to w praktyce Jogi Uzdrawiania Bhaiszadźja Guru - mistrz Uzdrawiania. W tradycji tybetańskiej zwany jest Sandże Menlo. To opiekun lekarzy, farmaceutów, podróżnych, chorych i cierpiących, a wytrwałych w wierze i praktyce nagradza zdrowiem, długowiecznością i wszelkim dostatkiem. Jest symbolem równowagi Ducha i Kosmosu. Ma wpływ na piękno kształtów i kolorów świata fizycznego, fauny i flory. Patronuje sprawującym władzę. Ma moc uzdrawiania ludzkiego organizmu, a szczególnie serca, gdyż jest według Wschodnich tradycji nazywany Archaniołem Miłości. Rafael charakteryzuje się miłosierdziem, wspaniałomyślnością, szczerością i jawnością.

Archanioł Rafael jest obrońcą i stróżem przed chorobami, demonami i wszelkimi nieszczęściami. W symbolice wschodniej atrybutami Archanioła są globus i berło. Anioł jest przedstawiany jako młodzieniec bez zarostu, ubrany w nieskazitelnie białą szatę. Zachodnia ikonografia przedstawia Archanioła Rafaela jako trzymającego krzyż i laskę, a czasem też misę i rybę. Jako Anioł Stróż - odpowiada na prośby o uzdrowienie duszy, wytrwaniu i umocnieniu się w wierze. Szczególną moc przejawia wśród natury. Na Wschodzie jest patronem ludzi chorych, farmaceutów, lekarzy i terapeutów. Jest wzorem Anioła Stróża podróżujących, pielgrzymów, wędrowców, uciekinierów, stróżów prawa i żeglarzy.

W ikonografii rzadko występuje sam. Zazwyczaj jest przedstawiany z Archaniołami Gabrielem i Michałem, a w okresie wczesnochrześcijańskim i wczesnośredniowiecznym występuje jako postać asystująca przy tronie Chrystusa lub Jemu towarzysząca. W tradycjach rzymskiego chrześcijaństwa pozwala się tylko na kult trzech Archaniołów: Michała - zwycięzcy Szatana, Gabriela - niosącego proroctwa i Rafała - uzdrowiciela, a nie wspomina się o czwartym Archaniele Światłości i strażniku Duchowej Drogi - Urielu zwanym też Arielem.

Archanioł Rafael jest wedle Biblii największym Aniołem Stróżem człowieka. Święty Rafał - Rafael - Książę Niebios - należy do chórów anielskich, o których mówi Pismo święte Starego i Nowego Testamentu oraz pisma religii judaistycznej i islamu. Według Świętych Pism tych wielkich religii, niezliczone zastępy aniołów stoją przed obliczem Boga i nieustannie oddają Mu cześć. Aniołowie są "duchami przeznaczonymi do usług, posłanymi na pomoc starającym się posiąść zbawienie" (Hbr 1,14). W Księdze Wyjścia czytamy: "Oto Ja posyłam anioła przed tobą, aby cię strzegł w czasie twej drogi i doprowadził cię do miejsca, które ci wyznaczyłem" (Wj 23,20).

Wartościowy a bez wartości - Opowieści derwiszów

 

Wartościowy, a bez wartości 

Któregoś dnia król wezwał do siebie doradcę i rzekł: "Potęga prawdziwego myślenia polega na rozpatrzeniu możliwych opcji. Powiedz zatem, które z tych rozwiązań jest lepsze: zwiększyć wiedzę mojego ludu, czy dać im więcej do jedzenia. W obu przypadkach zyskają na tym"'

Sufi odrzekł: "Wasza wysokość, nie ma sensu przekazywać wiedzy ludziom, którzy nie są w stanie jej przyswoić, tak jak i nie ma sensu dawać jedzenia komuś, kto nie rozumie pobudek, jakimi się kierujecie. Zatem zakładanie, że w obu przypadkach zyskają na tym, jest błędne. Jeśli nie będą mogli strawić jedzenia lub jeśli pomyślą, że to łapówka czy że uda im się dostać więcej - przegraliście. Jeśli nie zorientują się, czy to w ogóle wiedza czy nie, lub choćby nie zrozumieją, dlaczego im ją dajecie - nie zyskają na tym. Dlatego pytanie wasze trzeba rozważyć etapowo. Pierwszy etap, to teza, że najbardziej wartościowa osoba jest bezwartościowa, a najbardziej bezwartościowa osoba jest wartościowa".

Mądrość Talmudu - Grzechy i zło

Grzechy i zło

• Początkiem grzechu - grzeszne myśli.
• Myśl grzeszna jest gorsza od grzesznego czynu.
• Gorsza jest nieuczciwość w mowie niż nieuczciwość w interesach.
• Złodziej wzywa Boga, gdy wyłamuje bramy świątyni
• Złoczyńcy nawet u wrót piekieł nie okazują skruchy.
• Gdy ucztują i śpią złoczyńcy, dobrze jest i złoczyńcom i całemu światu.
• Początek złego słodki, ale koniec gorzki.
• Są tacy, którzy pięknie gadają, ale niepięknie postępują.
• Gdy ktoś zgrzeszył raz, a potem drugi, uznał to dla siebie za przyzwolenie.
• Święty Błogosławiony nienawidzi tego, kto ma jedno w ustach, a w sercu co innego.
• To jest kara dla kłamcy, że jeśli nawet kiedy powie prawdę, nie wierzą mu.
• Kto osiąga zaszczyty kosztem bliźniego, nie będzie miał zasługi w życiu przyszłym.

• Cztery rodzaje ludzi nazwano złoczyńcami:

1. Tego, kto podnosi rękę na bliźniego i uderza.
2. Tego, kto pożycza i nie oddaje.
3. Tego, kto jest bezczelny.
4. Tego, kto szuka zwady.

Mądrość Talmudu - Bóg i służba boża

 Z Mądrości Talmudu - Bóg i służba boża

• Wszystko, co czyni Bóg (Święty Błogosławiony), na dobre czyni.
• Święty Błogosławiony nie wdaje się w spory z tymi, których stworzył.
• Święty Błogosławiony nie odmawia nagrody żadnemu ze swych stworzeń.
• Wszystko w ręku Boga prócz bojaźni Bożej.
• Rzekł Rabbi Chanina: Pieczęcią Tego, który jest Święty i Błogosławiony jest Prawda.
• Pieczęć Prawdy to pieczęć Tego, który jest Święty i Błogosławiony.
• Bóg szuka serca.
• Dałem ci duszę - ożyw ją.
• Kto ma chleb w torbie, a nie zjada go w obawie przed jutrem, nie wierzy w Boga.

Święty Paweł - Hymn o Miłości

NOWY TESTAMENT 

1 List do Koryntian 

Hymn o miłości


1. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
2. Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
3. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.

Gdy przemieniona została woda

Opowieść - Gdy przemieniona została woda

Dawno temu Khizr, nauczyciel Mojżesza, zwrócił się do ludzkości z przestrogą: 

„Pewnego – powiedział – zniknie wszystka woda świata z wyjątkiem tej, którą ludzie specjalnie przechowają. Na jej miejsce pojawi się inna woda, która zmąci ludziom umysły”.

Jeden tylko człowiek posłuchał słów przestrogi. Nabrał wody i udał się do miejsca, gdzie mógłby ją przechować. Tam czekał na przemienienie wód.

Wyznaczonego dnia rzeki wstrzymały bieg, studnie powysychały, a człowiek, który pojął sens przestrogi, poszedł do swojej kryjówki i pił z przechowywanej przez siebie wody.

Stamtąd zobaczył, że wodospady znów zaszumiały. Wtedy wrócił do pozostałych ludzi. Stwierdził, że mówią i myślą zupełnie inaczej niż przedtem. Co gorsza, nie pamiętali ani tego, co się wydarzyło, ani tym bardziej faktu, że ktoś ich ostrzegał. Próbując przemówić im do rozsądku, przekonał się, że mają go za wariata i okazują mu wrogość lub współczucie, ale nie zrozumienie.

Początkowo nie tknął nowej wody. Każdego dnia wracał do swojej kryjówki i czerpał z własnych zapasów. W końcu jednak postanowił napić się z nowej wody, tak bardzo doskwierała mu już samotność i sytuacja w której się znalazł. Przecież żył, zachowywał się i myślał zupełnie inaczej niż wszyscy inni ludzie. Zaczerpnął jej więc i stał się podobny do reszty ludzi. Wtedy zapomniał o własnych zasobach specjalnej wody, a w oczach pobratymców stał się szaleńcem, który cudem odzyskał zmysły…

Shaik Zu an-Nun (zm.860r.)

Autor opowiadania, Egipcjanin, sufi, shaikh z Zakonu Derwiszów Malamatich. Shaik Zu an-Nun rozszyfrował znaczenie hieroglifów egipskich faraonów. Wersja opowiadania w aktualnej wersji pochodzi od sayeda Sabir Ali-Szaha – świętego Zakonu Chishty, który zmarł w roku 1818.

MISTYKA - SUFI CHISHTY - OŚWIECENIE

Zapraszamy na warsztaty mistyki sufickiej, żydowskiej i chrześcijańskiej

http://sufi-chishty.blogspot.com/p/warsztaty.html

© Wszelkie prawa do publikacji zastrzeżone przez: sufi-chishty.blogspot.com

Zasady Duchowego Braterstwa

ZASADY DUCHOWEGO BRATERSTWA 

Kulturalno-duchowe Orędzie Sufi jest wołaniem do wszystkich tych, których godzina przebudzenia nastała, a kołyską dla tych którzy potrzebują jeszcze spać w niewiedzy! 

Tyle razy robisz znaczący krok naprzód w duchowej podróży ku Oświeceniu ile razy przychodzisz z otwartym sercem, wdzięcznością i p/oddaniem szczerze uczyć się, praktykować i służyć do jednego z wielkich duchowych przewodników ludzkości znanych jako Pir, Murszid czy też Sufi Szaikh. Ilekroć Uczeń porzuca Nauczyciela, tylekroć cofa się do punktu wyjścia w swoim życiu, tracąc wszystko to co otrzymał! 

Dziesięć Wybranych Ideałów Duchowych Sufi Cziszti (Ćiśti') 

1. Jest Jeden Bóg, Alla'h, Wieczny, Jedyna Istota; nic nie istnieje oprócz Niego! 
2. Jest Jeden Mistrz, Khidr, Duch Przewodnictwa, ustami którego jest Szaikh nieustannie prowadzący wszystkich swoich zwolenników ku Światłu, Harmonii i Prawdzie! 
3. Jest Jedna Religia, religia Miłości i Prawdy, niezachwiany postęp we właściwym kierunku, ku realizacji Idei która spełnia cel życia każdej Duszy! 
4. Jest Jedno Dobre Prawo, Prawo Wzajemności, Prawo Odpłaty, Kary i Nagrody, które jest widziane i przestrzegane przez dobre, humanitarne i bezosobiste Sumienie które rozwinęło poczucie Prawości i Sprawiedliwości! 
5. Jest Jedna Święta Księga, Święty Manuskrypt Natury Bożej, jedyna Księga, która może Oświecić tego, kto ją czyta ze zrozumieniem! 
6. Jest Jedno Braterstwo, duchowe braterstwo oświeconych mistrzów ludzkości, które jednoczy dzieci Ziemi nie czyniąc między nimi różnicy w Ojcostwie Boga! 
7. Jest Jedna Moralna Zasada, Miłość, która wytryska z samozaparcia i zakwita we wszelkich dziełach Dobroczynności, Służenia i Pomagania innym istotom! 
8. Jest Jeden Cel Uwielbienia, Piękno, które wznosi serce wielbiciela Boga przez wszystkie aspekty rzeczywistości, od widzialnego do tego co Niewidzialne! 
9. Jest Jedna Prawda, prawdziwa wiedza wyższej boskiej istoty, która jest wewnątrz i na zewnątrz wszelkiej formy, jako esencja wszelkiej Wiedzy i Mądrości! 
10. Jest Jedna Ścieżka, unicestwienie fałszywej jaźni w Boskiej Rzeczywistości, która wznosi śmiertelnego ku Nieśmiertelności i w której przebywa wszelka Doskonałość!

MISTYKA - SUFI CHISHTY - OŚWIECENIE

Zapraszamy na warsztaty mistyki sufickiej, żydowskiej i chrześcijańskiej

http://sufi-chishty.blogspot.com/p/warsztaty.html

© Wszelkie prawa do publikacji zastrzeżone przez: sufi-chishty.blogspot.com

Munir Voss - przewodnik odosobnień sufickich

Munir Voss - Sufi, Murshid, Duchowy Przewodnik 

i przewodnik sufickich odosobnień - odszedł do wieczności

Z głębokim smutkiem i żalem zawiadamiamy, że w dniu 15 marca 2018 odszedł do wieczności jeden z największych i najbardziej znanych europejskich sufickich derwiszów, przewodników odosobnień i wspaniałych sufickich nauczycieli (murszidów) - MUNIR VOSS (Munir Voß). To bardzo smutna to wiadomość szczególnie dla tych, którzy poważniej traktowali suficką ścieżkę duchowego rozwoju, podejmując okresowe intensywne praktyki odosobnieniowe poszcząc i milcząc. 

Tajemnica wiedzy henochiańskiej

Wiedza henochiańska i jej tajemnica

Badamy głęboko i zachęcamy do studiowania tajemnicy starożytnej wiedzy, której język został zachowany aż po dzień dzisiejszy, a przecież Prorok Henoch należał do największych, jacy kiedykolwiek pojawili się na tej Ziemi. Prorok Henoch pierwszy opisywał tajemnice duchowe dla ludzi w postaci przypowieści, które zawierają głębokie prawdy, a także użył jako symboli owce i barany oraz pasterzy stad, co jak wiadomo przeniknęło całą bliskowschodnią kulturę duchową, która wydała zaratusztrianizm, islam, chrześcijaństwo i religię żydowską. Idee dane przez Proroka Henocha, siódmego Patriarchę tego cyklu świata żywe były i wśród wyznawców Proroka Zaratusztry i wśród wyznawców Abrahama czy Mojżesza, a później stały się podwalinami Drogi Jezusa z Nazaretu oraz Muhammada – założyciela Islamu, religii Pokoju!

Szóste opowiadanie Sindbada Żeglarza

Księga 1001 Nocy

Szóste opowiadanie Sindbada Żeglarza dotyczące podróży szóstej

Wiedzcie, o moi bracia, towarzysze i przyjaciele, że powróciwszy z mej piątej podróży, wnet dzięki zabawom, rozrywkom, radości i weselu zapomniałem, co w niej wycierpiałem. Byłem bardzo szczęśliwy i zadowolony i trwałem w tym stanie, aż oto pewnego dnia, gdy siedziałem sobie wesoły, uśmiechnięty i zadowolony, przybyła do mnie grupka kupców. Było po nich widać przebyte trudy podróży i ich widok przypomniał mi dzień mojego powrotu z ostatniej wędrówki, moją radość ze spotkania z rodziną, przyjaciółmi i towarzyszami i to, co czułem, gdy znów wstępowałem na swą ojczystą ziemię. Duszę moją porwała wówczas tęsknota za włóczęgą i handlem i znowu postanowiłem wyruszyć w drogę. Nakupiłem kosztownych towarów potrzebnych do morskiej podróży, spakowałem je i z miasta Bagdadu udałem się do miasta Basry. Tam ujrzałem wielki statek, a na nim kupców i bogatych podróżników wiozących cenne towary. Załadowałem tedy na ów statek również moje ładunki i pomyślnie wyruszyliśmy z Basry. 

Hiob - tajemnice życia świętego

Tajemnice życia Świętego Hioba

Czytajcie Księgę Hioba (Joba), abyście umieli rozpoznawać waszych doskonałych Świętych na podstawie ich życia i doświadczeń. Doskonały i Prawy Hiob żył pośród ludzi i był znany, a dobrze mu się wiodło, ale we wszystkim radził się Boga Nieba i miał wzgląd na prawa i nakazy Boże, a wystrzegał się popełniania zła i był całkowicie niewinnym w oczach Bożych. Na Wschodzie - Doskonały Człowiek, Król pośród Świętych Bożych nazywany jest Arhata lub Paramahansa i właśnie wśród narodów Wschodu doskonale Hiob był znany ze swej prawości i niepokalania, a życie wiódł uczciwe, największy spośród ludzi w swoich czasach na Wschodzie. Czytajcie o ludzie Księgę Hioba w waszej Biblii, a zrozumiecież dobrze jej przesłanie. Satan, Zły Duch, pełen nienawiści do ludzi prawych i czystych w oczach Boga wszczął krucjatę przeciw Świętemu Hiobowi, aby ten stracił swą Wiarę, Czystość i Lojalność wobec Boga, Pana Gromu! Satan uderzył podwójnie w dobrego, najlepszego spośród ludzi, zniszczył jego mienie i zabił najbliższych, a potem jeszcze uderzył w Hioba ciężką chorobą złośliwych wrzodów, złośliwego trądu. Satan to sprawił spiskując przeciw prawemu i dobremu Hiobowi albowiem Zły pragnie zniszczyć wszystko to, co dobre, prawe, zbożne i niewinne na tej Ziemi! 

Mądrość starożytnej Persji - sufizm

Suficka mądrość starożytnej Persji

Prorok Zaratusztra

Wielkie bogactwo Mądrości niesie kultura duchowa religii Zaratusztra, proroka sprzed tysięcy lat, który reformował duchowość i religię swoich czasów w starożytnej Persji. Mądrość owa wywiera aż po dziś dzień olbrzymi wpływ na całą Azję, a szczególnie Indie i Pakistan. Miliony ludzi na całym świecie interesuje się starożytną mądrością, filozoficzną i mistyczną myślą, sztuką uzdrawiania czy ogniowymi medytacjami, które były rozwijane za czasów proroka Zaratusztra, ponad tysiąc lat przed narodzinami proroka Jezusa w Palestynie. Religia Zaratusztra opisana w świętych pismach, w Zend Avesta wywarła i wywiera ogromny wpływ tak na kulturę wedyjską Indii jak i w późniejszym czasie na kulturę duchową islamu, stając się podstawą i podłożem dla wszelkiego rodzaju ezoterycznych i mistycznych szkół sufickich w całej Persji i w okolicy. Rozpalanie ofiarnego ognia i praktykowanie intonowania imion opisujących boskie właściwości Duszy Aniołów i Najwyższego Boga właśnie w czasach Zaratusztra proroka zostało potężnie rozpowszechnione i ugruntowanie, jak i  każda inwokacja sprzyjająca wewnętrznemu rozwojowi człowieka.

Ewangelia Henocha - Syna Bożego

Ewangelia Henocha – Wniebowziętego Syna Bożego

Mądrość odwieczna, Dobra Nowina głoszona była przez Wielkiego Proroka, Syna Bożego Henocha w drugiej połowie pierwszego tysiąclecia po stworzeniu Adama i Ewy, bo Prorok Henoch żył w latach 622–987 podług czasu mierzonego od historii w rajskim Ogrodzie Eden. Prorok Henoch, zwany też Siódmym Patriarchą, Ojcem Duchowym ludzkości licząc od Adama, zostawił 360 Świętych Ksiąg Mądrości jako Bożą Ewangelię przekazaną przez wyższe niebiańskie istoty dla tych, którzy godni są poznania tajemnic i osiągają pełnię człowieczeństwa w procesie przemiany, metanoi. Pełne 365 lat życia Proroka Henoch zakończone cudownym wzięciem z towarzyszącą świtą wysłanników Nieba to ogromna spuścizna, przestrzeń życia, doświadczenie i świadectwo doskonałości, bo tylko najlepszych z ludzi Bóg Stwórca – Kreacja zabiera z Ziemi poprzez wniebowzięcie!

Grzechy Adama Chawah Kaina Chama

Biblijne grzechy Adama i Chawy, Kaina i Chama

Tajemnice Pisma Świętego w świetle nauki o psychice i karmanie, można łatwo zrozumieć. Ludzie jako istoty, jakże często moralnie upadłe czy zepsute, mogą poszukać w księgach takich jak Biblia początków pierwszych grzechów (błędów, występków). Poprzez Biblię mają więc wgląd w te grzechy i występki, jakie dana osoba w swej karmie popełniła na przestrzeni wieków. Grzech pierworodny o jakim Biblia dużo mówi i przed jakim ostrzega nie jest jednak grzechem takim samym dla wszystkich ani li tylko grzechem dawnych przodków.

Grzechy Adama i Ewy (Chawy) to jedna sprawa, a grzech Kaina wobec Abla to druga sprawa, a grzech Chama wobec Noego to trzecia sprawa karna w Biblii. Zapewne wszyscy kojarzą jakiś rodzaj grzechu, występku jaki jest wspominany w biblijnej historii o Adamie i Chawah, o pierwszym Żydzie i pierwszej Żydówce w historii ludów semickich Bliskiego Wschodu. Chawa ulega namowom węża, Asmodeusza, (Wężownika) ulega podszeptom złej siły, aby spożyła zakazany owoc z rajskiego drzewa poznania dobrego i złego. Ewa jest tutaj osobą, która popada w iluzje i zwiedzenie, ulega złośliwej namowie, pozwala sobie coś wmówić, co okazuje się błędem, grzechem i występkiem. Błędem Chawah, jest zatem uleganie namowom i podszeptom i judzeniom wiodącym do złego.

Czwarte opowiadanie Sindbada Żeglarza

Księga 1001 Nocy

Czwarte opowiadanie Sindbada Żeglarza dotyczące podróży czwartej

Wiedzcie, o bracia moi, że powróciwszy do miasta Bagdadu, znów zgromadziłem wokół siebie mych towarzyszy, rodzinę i przyjaciół i żyłem pośród największych rozkoszy, w zadowoleniu i dostatku. Otoczony nieprzeliczonym zbytkiem, zapomniałem wkrótce o tym, co było, i oddany rozrywkom, weselu i towarzyskim biesiadom, czerpałem z życia wszystko, co najprzyjemniejsze. Cóż, kiedy moja podstępna dusza szeptała mi o podróżach w kraje nieznanych ludów, tak że znów zapragnąłem zobaczyć innych ludzi i zająć się handlem i zarabianiem. Opanowany tą myślą, nakupiłem różnych cennych towarów nadających się do morskiego handlu, spakowałem jeszcze więcej niż zwykle tobołów i z Bagdadu udałem się do Basry. Tam załadowałem swe rzeczy na statek i przyłączyłem się do grupy najzamożniejszych kupców Basry. Ruszyliśmy w drogę, statek odbił z nami od brzegu, a Allach Najwyższy błogosławił nam płynącym po wzburzonym morzu, wśród fal jedna o drugą bijących.

Trzecie opowiadanie Sindbada Żeglarza

Księga 1001 Nocy

Trzecie opowiadanie Sindbada Żeglarza dotyczące podróży trzeciej

Bracia moi, wysłuchajcie mojej opowieści i wiedzcie, że jest ona zaiste jeszcze cudowniejsza niż te, które wam przedtem opowiedziałem. Wszelako Allach jest Wszechwiedzący i On jeden zna swe tajemnice ukryte. Powróciwszy więc z mej drugiej podróży, żyłem w wielkiej radości i szczęśliwości, ciesząc się tym, że ocalałem. Jak już zresztą wiecie z tego, co wczoraj wam opowiadałem, dorobiłem się znacznego majątku i Allach zwrócił mi wszystko, co z jego woli utraciłem. Przez pewien czas przebywałem w Bagdadzie pogrążony w wielkim szczęściu, pogodzie, radościach i weselu. Wszelako dusza moja gorąco zapragnęła podróży i oglądania dalekich krajów i znów postanowiłem zająć się handlem, zarabiać i mnożyć zyski. A że dusza ludzka skłonna jest do złego, przeto po namyśle nakupiłem wielką ilość towarów i rzeczy potrzebnych do drogi, spakowałem je i z tym wszystkim opuściłem Bagdad udając się do miasta Basry.

Drugie opowiadanie Sindbada Żeglarza

Księga 1001 Nocy

Drugie opowiadanie Sindbada Żeglarza dotyczące podróży drugiej

Wieść niesie, o królu szczęśliwy, że gdy przyjaciele zebrali się u Sindbada Żeglarza, ów tak im opowiadał: Zaiste, wiodłem żywot rozkoszny, ale pewnego dnia przyszło mi na myśl, aby znów udać się w podróż do nieznanych krajów i ludów. Moja dusza podszeptywała mi, abym zajął się kupiectwem, gdyż w ten sposób, zarabiając na życie, mógłbym oglądać różne kraje i wyspy. Począłem więc przygotowywać się do tego przedsięwzięcia i z majątku swego wydałem niemało na zakup towarów i wszystkich innych rzeczy potrzebnych do drogi. Potem zapakowałem to wszystko i udałem się na wybrzeże. Tam zastałem nowy, okazały statek, ożaglowany piękną tkaniną, mający liczną załogę, zasobny i we wszystko zaopatrzony, więc załadowałem nań swoje rzeczy. Wraz ze mną była na statku spora gromada innych kupców i odpłynęliśmy jeszcze tego samego dnia. Podróż układała się nam pomyślnie i nie ustając płynęliśmy z morza na morze i z wyspy na wyspę, a w każdym miejscu, gdzieśmy kotwicę zarzucali, spotykaliśmy kupców i ludzi możnych, sprzedających i kupujących, i sami też uprawialiśmy handel i wymienialiśmy towary.

Opowieść o Sindbadzie Żeglarzu

Księga 1001 Nocy

Opowieść o Sindbadzie Żeglarzu

Wieść niesie, o królu szczęśliwy, że za panowania Władcy Wiernych Haruna ar-Raszida żył w mieście Bagdadzie pewien człowiek, którego zwano Sindbadem Tragarzem. Był on ubogiego stanu i aby zarobić, nosił na głowie ciężary. Pewnego dnia wypadło mu w czasie wielkiego upału ogromny ciężar dźwigać. Zmęczony tym ciężarem i utrudzony spiekotą przechodził koło bramy pewnego kupca. A przed bramą tą ziemia była zamieciona i skropiona wodą, powietrze było świeże i nie opodal stała szeroka ława. Tragarz położył na niej swe brzemię, aby odsapnąć chwilę i oddech złapać. A wtedy przez ową bramę doleciał doń rozkoszny powiew i jakiś zapach słodki. Sprawiło mu to taką przyjemność, że na skraju ławy przysiadł, a wtedy z wnętrza domu posłyszał delikatne tony harfy i lutni jak też jakieś czarowne, rozśpiewane głosy. Do tego dołączył się jeszcze świergot ptaków sławiących rozmaitymi językami i głosami Allacha – oby wywyższone było Jego imię. 

Opowiadanie o chrześcijańskiej księżniczce nawróconej na islam

Księga 1001 Nocy

Opowiadanie o chrześcijańskiej księżniczce nawróconej na islam

Opowiadają też, że Sidi Ibrahim ibn al-Chauwas – oby Allach ulitował się nad nim – mówił: Dusza moja gnała mnie kiedyś do kraju niewiernych. I próbowałem wyprzeć z duszy to pragnienie, lecz ono nie dało się ani zwalczyć, ani stłumić. Trudziłem się bardzo, chcąc przepędzić tę myśl, lecz ona nawiedzała mnie bezustannie. Wyruszyłem więc w drogę i przemierzałem różne kraje, krążyłem po różnych okolicach. A przez cały ten czas łaska Allacha dodawała mi odwagi, a Jego dobroć otaczała mnie opieką. Ilekroć spotykałem

jakiegoś chrześcijanina, opuszczał on wzrok na mój widok i oddalał się spiesznie. Tak było niezmiennie, aż przybyłem do jednego z wielkich miast. Tam przy jego bramie zastałem grupę niewolników, odzianych w zbroje i dzierżących w rękach żelazne maczugi.

Opowiadanie o bogobojnym Izraelicie

Księga 1001 Nocy

Opowiadanie o bogobojnym Izraelicie i chmurze

Opowiadają, że był niegdyś wśród Izraelitów pewien bogobojny mąż, znany z tego, że gorliwie służył Bogu i był mu we wszystkim posłuszny, a ponadto odznaczał się wielką wstrzemięźliwością. Kiedy modlił się do swego Pana, On zawsze go wysłuchał, a jeśli prosił Go o coś, Bóg dawał mu to i spełniał jego życzenia. A człowiek ów miał zwyczaj wędrować po górach i czuwać w nocy, odprawiając modły. A Allach Sławiony, Najwyższy oddał mu na rozkazy chmurę, która wędrowała razem z nim wszędzie, dokądkolwiek szedł, i hojnie obdzielała go wodą, tak że mógł dokonywać ablucji i pić. W ten sposób człowiek ów żył długi czas, aż oto pewnego razu opuścił się trochę w zwykłej pilności i Allach rozkazał chmurze odejść odeń, i przestał wysłuchiwać go. Wielki stał się smutek Izraelity i długo był zmartwiony, nie przestawał tęsknić do czasów, kiedy okazywana mu była łaska w postaci owej chmury i spełnianych próśb. Wzdychał więc, biadał i opłakiwał stratę. A pewnej nocy, kiedy zasnął, usłyszał we śnie głos mówiący do niego: „Jeśli chcesz, aby Bóg zwrócił ci twoją chmurę, to udaj się do takiego to a takiego króla, w takim a takim kraju, i poproś go, aby modlił się za ciebie. Wówczas Allach Sławiony, Najwyższy odda ci twoją chmurę. Błogosławieństwo pobożnej modlitwy owego króla sprawi bowiem, że chmura znów zostanie nad tobą rozpostarta.” I zaraz potem głos ów jął wypowiadać takie oto wiersze: