Chamsa - Ręka Fatimy, Ręka Miriam - amulet i talizman

 Chamsa - ręka Fatimy - ręka Miriam

 amulet i symbol ochronny przed złem i złym okiem

Chamsa (arab. خمسة, ḫamsa, "pięć"; hebr. חמסה; w innych rejonach świata hamsa, khamsah, khmisa, hamesh, khamisa) - to stary, przedchrześcijański symbol przedstawiający otwartą dłoń, w środku której mogą być różne symbole jak na przykład oko, ryba, albo symbol 4 Bram do Niebios. Chmasa jest używana w krajach Bliskiego Wschodu jako talizman i amulet mający chronić przed „złym okiem”, własną zawiścią i wpływem złych ludzi. Jest też talizmanem ochronnym, mającym przynosić dobro, obfitość, szczęście i płodność kobiecie, która go posiada. Hamsa w islamie zwana jest Ręką Fatimy i nawiązuje do córki Muhammada, która nosiła takie imię. Chamsa w judaizmie zwana jest Ręką Miriam, co nawiązuje do siostry Mojżesza i Aarona, która Mojżeszowi uratowała życie. Obecnie Chamsa w Izraelu została ustanowiona symbolem pokoju i tego co łączy, a nie dzieli.

Chamsa jest znana w północnych krajach afrykańskich i stanowi część godła Algierii. Była znana już w Mezopotamii, w starożytnej Kartaginie (dziś Tunezja), w Egipcie możemy ją zobaczyć w amuletach bogini Isztar. Służyła do przywoływania dobrych duchów, by chroniły domowników przed nieszczęściem. Łączono też Hamsę z Ręką WszechBogini - znaną jako Dwa Palce, gdzie Dwa Palce reprezentują Izydę i Ozyrysa, a kciuk reprezentuje ich dziecko Horusa. Symbol ten był używany do przywołania duchów opiekuńczych dziadków i rodziców nad ich dzieckiem. Miał też chronić dzieci przed złymi duchami. 

Opowiadanie o biedaku i jego przyjacielu

Księga 1001 Nocy

Opowiadanie o biedaku i jego szlachetnym przyjacielu

Opowiadają, że pewien człowiek był niegdyś właścicielem wielkiego majątku, ale stracił go i pozostał bez niczego. Wówczas poradziła mu żona, aby poprosił któregoś ze swoich przyjaciół o coś, co wspomogłoby ich w niedoli. Udał się tedy do jednego ze swych przyjaciół i opowiedział mu o swoich kłopotach, a ten pożyczył mu pięćset denarów, aby mógł rozpocząć handel przy ich pomocy. A człowiek ów był dawniej złotnikiem. Gdy więc wziął od swego przyjaciela pieniądze, udał się na bazar złotników i otworzył tam sklep, aby prowadzić w nim kupno i sprzedaż. Kiedy zasiadł w sklepie, przybyło do niego trzech ludzi i pytali o jego ojca. I powiadomił ich o jego śmierci. A oni pytali dalej: „Czy pozostawił jakie potomstwo?” Odrzekł: „Zostawił tego oto waszego sługę, który stoi przed wami.” Spytali: „A kto wie o tym, że jesteś jego synem?” Odrzekł: „Ludzie na bazarze.” Rzekli: „Przywołaj ich, aby poświadczyli, że jesteś jego synem.” Przywołał więc ludzi, którzy to poświadczyli.

Opowieść o tragarzu i dziewczętach

Księga Tysiąca i Jednej Nocy

Opowieść o tragarzu i dziewczętach

Oto żył w Bagdadzie pewien bezżenny człowiek, który był tragarzem. Gdy człowiek ów stał pewnego dnia na bazarze, oparty o swój kosz, zatrzymała się przy nim kobieta, otulona w izar z mosulskiego jedwabiu, zdobiony złotym haftem i obrzeżony brokatem. Kobieta uniosła zasłonę, a spod niej ukazały się czarne oczy, rzęsy i powieki. Miała ona delikatne członki i szlachetny wygląd. I rzekła głosem pełnym słodyczy: „Weź swój kosz i pójdź za mną”, a tragarz, nie śmiąc nawet w to uwierzyć, pochwycił kosz i szedł za kobietą, aż zatrzymała się przy bramie jakiegoś domu. Zastukała do tej bramy i zszedł ku niej pewien człowiek, chrześcijanin, od którego wzięła miarkę oliwek, dając mu w zamian denara. Włożyła oliwki do kosza i rzekła: „Weź to i idź za mną”, a tragarz rzekł: „Na Allacha, to jest dzień błogosławiony”, po czym podniósł kosz i poszedł za kobietą, a ona przystanęła przy kramie handlarza owoców i kupiła u niego syryjskie jabłka, osmańskie pigwy i brzoskwinie z Omanu, jaśmin z Aleppo i nenufary z Damaszku, ogórki znad Nilu, egipskie cytryny i sułtańskie pomarańcze, a także wonny mirt, tamaryszek, stokrotki i czerwone anemony, fiołki, kwiat granatu i białe piżmowe róże. Wszystko to włożyła do kosza tragarza mówiąc: „Nieś.” Niósł tedy i szedł za nią, aż zatrzymała się przed rzeźnikiem i rzekła do niego: „Utnij dziesięć ratli mięsa!” Rzeźnik uciął dla niej mięso, a ona zawinęła je w liść banana, włożyła do kosza i rzekła: „Nieś to, tragarzu!” I tragarz niósł, idąc za kobietą. Potem zatrzymała się przy sprzedawcy kandyzowanych owoców, kupiła sporo przysmaków i rzekła znów do tragarza: „Nieś to i idź za mną!” I niósł kosz idąc za nią, aż stanęła przy kramie cukiernika. Tu kupiła misę i napełniła ją, biorąc trochę z wszystkiego, co miał na sprzedaż cukiernik: precelki i ciastka nadziewane piżmem, ciastka zwane Sabunija i placuszki cytrynowe i marcepanowe. Wzięła też słodycze zwane Miszt, paluszki i ciastka zwane Przysmak Sędziego. Umieściła wszystkie te gatunki słodyczy na misie i włożyła razem do kosza. I rzekł tragarz: „Dlaczego nie powiedziałaś mi o tym wcześniej? Byłbym zabrał z sobą muła i objuczyłbym go tym wszystkim!” Roześmiała się tylko i stanęła przed handlarzem wonności. Kupiła u niego dziesięć rozmaitych wód: wodę różaną i wodę z kwiatu pomarańczy, wodę wierzbową i jeszcze inne. Wzięła też nieco cukru, rozpylacz wody różanej z piżmem, ziarenka kadzidła, aloes, ambrę i piżmo, a także świece aleksandryjskie. Włożyła to wszystko do kosza i rzekła: „Nieś swój kosz i idź za mną.”