Mądrość Talmudu - Bóg i służba boża

 Z Mądrości Talmudu - Bóg i służba boża

• Wszystko, co czyni Bóg (Święty Błogosławiony), na dobre czyni.
• Święty Błogosławiony nie wdaje się w spory z tymi, których stworzył.
• Święty Błogosławiony nie odmawia nagrody żadnemu ze swych stworzeń.
• Wszystko w ręku Boga prócz bojaźni Bożej.
• Rzekł Rabbi Chanina: Pieczęcią Tego, który jest Święty i Błogosławiony jest Prawda.
• Pieczęć Prawdy to pieczęć Tego, który jest Święty i Błogosławiony.
• Bóg szuka serca.
• Dałem ci duszę - ożyw ją.
• Kto ma chleb w torbie, a nie zjada go w obawie przed jutrem, nie wierzy w Boga.

Khalil Gibran - Prorok - Cytaty

 Khalil Gibran - "Prorok" - fragmenty

O Miłości

Gdy miłość skinie na was, podążcie za nią,

Chociaż jej drogi są strome i trudne.

A kiedy jej skrzydła osłonią was, poddajcie się jej,

Chociaż miecz ukryty w jej skrzydłach może was zranić.

A kiedy mówi do was, uwierzcie jej,

Choć jej głos może rozwiać wasze sny, jak północny wiatr pustoszy ogród.

Bo tak jak miłość wieńczy was, tak też i krzyżuje. Jak sprzyja waszemu wzrostowi, tak też przycina was.

I choć wspina się na wasz wierzchołek i pieści wasze najdelikatniejsze gałązki, które drżą w słońcu,

Tak też zstąpi do waszych korzeni i wstrząśnie nimi, chociaż wrastają w ziemię.

Jak snopy zboża przygarnia was do siebie.

Młóci, by was doszczętnie ogołocić.

Przesiewa, by oczyścić was z łusek,

Miele was do białości.

Ugniata was, aż się poddacie;

A wtedy wrzuca was w święty ogień, abyście stali się świętym chlebem na świętą ucztę Boga.

To wszystko miłość wam czyni, abyście poznali tajniki swego serca, a mając tę wiedzę stali się cząstką serca Życia.

Lecz jeśli w waszej trwodze będziecie szukać jedynie spokoju w miłości i przyjemności w miłości,

Wtenczas będzie lepiej, jeśli okryjecie swą nagość i przejdziecie z klepiska miłości

Na świat pozbawiony pór roku, gdzie będziecie się śmiać, lecz niepełnym śmiechem, i płakać, lecz nie wszystkimi łzami.

Miłość nic wam nie daje poza samą sobą i nic nie zabiera prócz siebie.

Miłość nie posiada ani nie chce być w niczyim posiadaniu;

Gdyż miłość wystarcza miłości. 

Święty Paweł - Hymn o Miłości

NOWY TESTAMENT 

1 List do Koryntian 

Hymn o miłości


1. Gdybym mówił językami ludzi i aniołów,
a miłości bym nie miał,
stałbym się jak miedź brzęcząca
albo cymbał brzmiący.
2. Gdybym też miał dar prorokowania
i znał wszystkie tajemnice,
i posiadał wszelką wiedzę,
i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił,
a miłości bym nie miał,
byłbym niczym.
3. I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
a ciało wystawił na spalenie,
lecz miłości bym nie miał,
nic bym nie zyskał.

Oredzie Sufich - Suficka Ścieżka Serca

Orędzie Sufich - Suficka Ścieżka Serca

W imię Boga Miłosiernego i Łaskawego

Chwała Bogu Panu Światów.

Miłosiernemu i Łaskawemu

Królowi dnia Sądu.

Ciebie jednego czcimy i ciebie jednego prosimy o pomoc.

Prowadź nas Drogą prostą,

Drogą tych, których obdarzyłeś Dobrodziejstwami (Miłością),

nie zaś tych na których jesteś zagniewany, ani tych, którzy błądzą.

Siedem Wersetów modlitwy al-Fātiha (Modlitwy Otwierającej) - często powtarzanych, które stanowią Otwarcie Świętej Księgi - to skrócony obraz siedmiu stopni duchowej Drogi Pielgrzyma, który wspina się do swego Stwórcy. Fātiha (Otwarcie) stanowi siedem stopni ścieżki Mądrości jaką w istocie jest każdy Zakon Suficki i może być przyrównana do siedmiu stopni perskiej piramidy zwanej ziguratem. Salāt (Modlitwa), to znak, że tych siedem fraz stanowi całkowitą i doskonała modlitwę, a liczba siedem - symbol mistycznej doskonałości - dodatkowo wskazuje na pełnię i doskonałość tych wersetów jako uniwersalnej Modlitwy każdego autentycznego Zakonu Sufi. Każdy murid (uczeń) sufickiej Drogi recytuje, intonuje lub powtarza w myśli wersety tej Modlitwy (Salāt) kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt razy każdego dnia swego życia. Wierni duchowej Drodze objawionej przez Archanioła Gabriela intonują zwykle nie mniej niż 17 razy dziennie, częściowo półgłosem, a częściowo w myślach. Modlitwa Otwierająca bywa też tematem skupienia myśli w czasie podróży czy spaceru. Częste powtarzanie słów Otwarcia w myślach, w różnych warunkach i okolicznościach może być źródłem Radości i Ekstazy, źródłem Azīm dla wszystkich, którzy poczuwają się od jedności serca z Zakonem Sufi lub Bractwem Subudh. 

Tajemnica wiedzy henochiańskiej

Wiedza henochiańska i jej tajemnica

Badamy głęboko i zachęcamy do studiowania tajemnicy starożytnej wiedzy, której język został zachowany aż po dzień dzisiejszy, a przecież Prorok Henoch należał do największych, jacy kiedykolwiek pojawili się na tej Ziemi. Prorok Henoch pierwszy opisywał tajemnice duchowe dla ludzi w postaci przypowieści, które zawierają głębokie prawdy, a także użył jako symboli owce i barany oraz pasterzy stad, co jak wiadomo przeniknęło całą bliskowschodnią kulturę duchową, która wydała zaratusztrianizm, islam, chrześcijaństwo i religię żydowską. Idee dane przez Proroka Henocha, siódmego Patriarchę tego cyklu świata żywe były i wśród wyznawców Proroka Zaratusztry i wśród wyznawców Abrahama czy Mojżesza, a później stały się podwalinami Drogi Jezusa z Nazaretu oraz Muhammada – założyciela Islamu, religii Pokoju!

Ewangelia Henocha - Syna Bożego

Ewangelia Henocha – Wniebowziętego Syna Bożego

Mądrość odwieczna, Dobra Nowina głoszona była przez Wielkiego Proroka, Syna Bożego Henocha w drugiej połowie pierwszego tysiąclecia po stworzeniu Adama i Ewy, bo Prorok Henoch żył w latach 622–987 podług czasu mierzonego od historii w rajskim Ogrodzie Eden. Prorok Henoch, zwany też Siódmym Patriarchą, Ojcem Duchowym ludzkości licząc od Adama, zostawił 360 Świętych Ksiąg Mądrości jako Bożą Ewangelię przekazaną przez wyższe niebiańskie istoty dla tych, którzy godni są poznania tajemnic i osiągają pełnię człowieczeństwa w procesie przemiany, metanoi. Pełne 365 lat życia Proroka Henoch zakończone cudownym wzięciem z towarzyszącą świtą wysłanników Nieba to ogromna spuścizna, przestrzeń życia, doświadczenie i świadectwo doskonałości, bo tylko najlepszych z ludzi Bóg Stwórca – Kreacja zabiera z Ziemi poprzez wniebowzięcie!

Życie i nauki Jezusa Chrystusa w Egipcie

Wiele tajemnic spowija życie i działalność Proroka Jezusa syna Józefa (hebr. Jehoszuah ben Jusuf), założyciela religii chrześcijańskiej. Tajemnice te jednak doskonale opisano w wielu manuskryptach i coraz częściej wychodzą one na światło dzienne, a przecież oficjalne ewangelie kanoniczne jedynie wzmiankują, że życiorys Proroka był o wiele bogatszy i ciekawszy. Zakon Templariuszy, a wcześniej Zakon Joanitów chociażby był w posiadaniu wielu ciekawych relacji, które w okresie powstania religii pokoju, jaką jest islam (VII w.e.ch.) zostały zdobyte i przyswojone przez kulturę arabską (izmaelicką) i muzułmańską, a pokaźna liczba ksiąg i zapisków dotyczących Proroka, Mesjasza Jezusa znajduje się w Indii, Tybecie, Birmie, Iranie czy Afganistanie. Jest bardzo wiele danych historycznych, często skrywanych, z pobytu Jezusa w Egipcie, i to dwa razy, po raz pierwszy, kiedy jako dziecko ukrywał się w Egipcie przed złym królem Herodem, wraz z rodzicami, a po raz drugi, kiedy liczył lat około 27 i podróżował po wielu krajach Wschodu, tak po Persji, Indii, Tybecie, Mezopotamii, Grecji jak i po Egipcie, gdzie wszędzie, jak w indyjskich puranach, są wzmianki o jego pobytach.

Opowiadanie o sprawiedliwości Allaha

Księga 1001 Nocy

Opowiadanie o sprawiedliwości Allacha

Opowiadają też, że jeden z proroków – niech Allach błogosławi ich wszystkich i da im zbawienie – oddawał cześć Allachowi na wysokiej górze, a u jej podnóża płynął obfity strumień wody. Za dnia prorok ów zwykł był siadywać na szczycie góry, gdzie nie mogli dostrzec go ludzie, on zaś sławił Allacha Najwyższego, a gdy spoglądał w dół, widział ludzi, którzy przybywali do strumienia. I kiedy tak pewnego dnia siedział, patrząc na strumień, spostrzegł wtem, jak jakiś jeździec zbliżył się i zsiadłszy ze swego konia, zdjął z jego grzbietu torbę podróżną, a potem wypoczywał, napił się wody i wreszcie odjechał dalej, zostawiwszy torbę. A były w niej denary. Wkrótce potem nadszedł jakiś inny człowiek, by napić się wody ze strumienia. Wziął on ów worek z pieniędzmi, ugasił pragnienie, odszedł w pośpiechu. Po nim zaś przyszedł tam drwal z ciężką wiązką drzewa na plecach i usiadł nad strumykiem, chcąc się napić wody. Lecz równocześnie nadjechał ów jeździec, który tam był pierwszy, i zmartwiony spytał drwala: „Gdzie jest torba podróżna, która tu leżała?” A drwal odrzekł: „Nic o niej nie wiem.” Jeździec wyciągnął wtedy miecz, ugodził nim i zabił drwala, po czym przeszukał jego odzienie, lecz nic nie znalazł. Zostawił więc zabitego i ruszył w swoją drogę. 

O kobiecie i kłamliwych starcach

Księga 1001 Nocy

O kobiecie i kłamliwych starcach

Opowiadają też, że w dawnych czasach i minionych wiekach żyła wśród plemienia Izraelitów bogobojna kobieta. Kobieta owa była cnotliwa i pobożna i codziennie chodziła do świątyni. A obok świątyni był ogród i kiedy ona szła się pomodlić, wstępowała do tego ogrodu, by tam dokonać ablucji. W ogrodzie zaś przesiadywali dwaj starcy, którzy go strzegli. I zakochali się oni w tej kobiecie, i usiłowali ją uwieść, ale odmówiła im. Rzekli więc do niej: „Jeśli nie będziesz nam powolna, będziemy świadczyć, że dopuściłaś się wiarołomstwa.” Odparła: „Bóg wybawi mnie od waszego zła.” Wtedy oni otwarli wrota ogrodu i zaczęli krzyczeć. Zewsząd zbiegli się do nich ludzie i pytali: „Co się wam stało?” Starcy powiedzieli: „Przyłapaliśmy tę kobietę z młodym człowiekiem, gdy uprawiali nierząd. Młody ów człowiek uciekł nam.” 

Opowiadanie drugiej dziewczyny

Księga 1001 nocy

Opowiadanie drugiej dziewczyny

O Władco Wiernych, miałam ojca, który zmarł, pozostawiając wielki majątek. Odczekałam tedy czas jakiś po jego śmierci i poślubiłam mężczyznę najbogatszego z ludzi owego czasu. Żyłam z nim razem przez cały rok, aż zmarł, a ja odziedziczyłam po nim osiemdziesiąt tysięcy denarów, zgodnie z tym, co prawnie przypadło mi w spadku. I uszyłam sobie dziesięć szat, każdą za tysiąc denarów. Pewnego dnia, gdy siedziałam tak sobie, weszła do mnie jakaś leciwa kobieta z twarzą pokrytą bruzdami i bez brwi. Oczy jej patrzyły bezczelnie, zęby miała wyszczerbione, nos cieknący, a kark zgięty, tak jak mówi o tym poeta: 

To złowroga jest starucha, nie wybaczy jej nikt więcej

Ani oszustw, ani szalbierstw jej bez liku.

Sprytem poprowadzić umie na niteczce, na pajęczej

Tysiąc mułów, co uciekły od mulników.

Święty Koran - Al Quran - część I

ŚWIĘTY KORAN - Objawienie Boga 

Sura 1 - 12 

Tłumaczenie znaczenia według Jana Murzy Tarak Buczackiego 

[źródło: nakładem Aleksandra Nowoleckiego, Warszawa 1858]

(Dodano arabską transliterację wersetów Surah Al-Fatiha;

Uwspółcześniono staropolską pisownię, gdzie to tylko było możliwe

bez naruszania stylu i składni lub konieczne dla zrozumienia przekładu.)

1. Surah al-Fâtiha

[OTWIERAJĄCA, objawiona w Mekce]

1. W imię Boga Litościwego i Miłosiernego.

Bismiallâh-ir-rahman-ir-rahîm

2. Niech będzie chwała Bogu, władcy światów.

Alhamdulillâhi-rab'bil`âlamîn

3. On jest miłosierny i dobrotliwy.

Arrahmânir-rahîm

4. On jest królem dnia sądnego. 

Mâliki-jaumid'dîn

5. Ciebie Panie czcimy, i Twej opieki wzywamy, 

Ijjâka-na`abudu-ła-ijjâka-nasta`în

6. Prowadź nas drogą zbawienia, 

Ihdinâssirâtal-mustaqîm

7a. Drogą tych, których obsypałeś Twemi dobrodziejstwy; 

Sirât-alladhîna-an`amta`alejhim

7b. A nie tych, którzy na Twój gniew zasłużyli i w błąd popadli. 

ghajril-maghdûbi`alejhim- łalâ d'dâallîin.

Genezis - Księga Rodzaju - Biblia

Dzieje Początków Rasy Semickiej w Biblii

Genesis, Księga Rodzaju - początek Biblii, najświętszej księgi dla chrześcijan i żydów, źródło wielu refleksji teologicznych i mistycznych. Opis stworzenia semickiego świata i człowieka. Historia pierwszych Semitów, Adama i Ewy, potopu, ofiara Abrahama. Początek myśli teologicznej i mistycznej w jej zachodnim rozumieniu religii judeo-chrześcijańskim.

JHWH - (Jahwah, Jahweh)

Księga Rodzaju, Genesis to początki, korzenie wiary dla wyznawców judaizmu, chrześcijaństwa i islamu oraz tego, co się zrodziło na ich pograniczu. Genesis, Księga Rodzaju to początek religii w jej zachodnim rozumieniu, początek narodu Żydowskiego i religii, które pochodzą od Adama (adamici), Noego (noahici), Henocha (henochianie) czy Abrahama (abrahamici), a na bazie których powstało wyznanie mojżeszowe, chrześcijaństwo oraz islam. Wiele się mówi o stworzeniu świata, ustanowieniu soboty, upadku Adama i Ewy, imieniu Boga JHWH, potopie, Sodomie i Gomorze, córkach Lota, obrzezaniu, żonach Abrahama, a tu cała historia od Adama, przez Henocha, Noego aż do Izmaela i Izaaka oraz śmierci Abrahama. Jeśli coś z tego cię interesuje, po prostu przeczytaj i wyrób sobie własne zdanie o podstawach trzech wiekich religii oraz licznych systemów mistyki, gnozy, kabały czy nawet sufizmu i biblijnego weganizmu. Publikacja opiera się na popularnej Biblii Tysiąclecia, ale w nawiasach przypomina ważniejsze terminy hebrajskie jak Elohim, JHWH (Jahwe, Jehowa) czy nefilim (giganci).

Ewangelia według świętego Jana Apostoła

EWANGELIA Mistyczna według Świętego Jana Apostoła

Wprowadzenie do Ewangelii Janowej - autor, czas i miejsce spisania

Ewangelia według Jana [J] lub [Jan] - jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Janowi Apostołowi lub Janowi prezbiterowi, tradycyjnie umieszczana jako czwarta. Jest to ewangelia chronologicznie najpóźniejsza ze wszystkich ewangelii nowotestamentowych. Jako jedyna z nich nie jest ewangelią synoptyczną. Na ogół Ewangelię Jana datuje się na koniec I wieku. Większość biblistów określa jej miejsce powstania na Efez, a czas na około 90-100 rok e.ch. Jej rosnącą popularność już na początku II wieku potwierdza odkrycie tzw. Papirusu Rylanda z fragmentem Ewangelii, którego powstanie datowane jest na okołó 120 e.ch. Tradycja chrześcijańska jednoznacznie wskazuje na Jana Apostoła jako autora czwartej ewangelii: (Fragment Muratoriego, Ignacy Antiocheński, Ireneusz, Klemens Aleksandryjski). Zagadnienie autorstwa, mimo to, jest do dziś żywo dyskutowane z powodu trudności, jakie wynikają z dokładnej analizy tekstu. Pojawiają się poglądy o etapowym kształtowaniu się ewangelii i to przez kilku autorów, bądź redaktorów. Tradycyjny pogląd ma jednak mocne podstawy i wielu zwolenników. Wielu biblistów uważa że autorem tej ewangelii jest jednak Jan Apostoł, a pracą redakcyjną może być co najwyżej zakończenie (21 rozdział). Ireneusz z Lyonu (ok. 180r.n.e.) twierdził, że autorem był Jan Apostoł. Uważał on nawet, że Jan Apostoł był także „uczniem, którego Jezus miłował."

Suficka medycyna i uzdrawianie

Uzdrawianie w Naukach Sufi

Sufi Ibn Sina - Avicenna

Duchowość suficka zawiera wiele nauk na temat metod uzdrawiania w medycynie muzułmańskiej Unani Tibb i Tibb Nabawi. Nauki Sufich zawierają praktyczne rady na dolegliwości według zasad medycyny Unani (greckiej) i Nabawi, zwanej medycyną Proroka. Arabowie przejęli od Hipokratesa i Greków ich medycynę i jej zasady i rozbudowali ją do rangi nauki, stosowane w Europie aż do 19 wieku. Kanon medycyny Sufi Ibn Sina znanego lepiej jako Awicenna, tom I przetłumaczony z arabskiego na język łaciński był podstawą dla medycyny w średniowieczu i później. Inne pięć tomów traktatu medycyny Avicenny (ibn Sinny) nigdy nie zostały przetłumaczone na język zachodni. Razem jest osiemnaście tomów medycyny sufickiej, która w wielu swych działach znacznie przewyższa lepiej znaną Chińską Medycynę Tradycyjną, np. w metodach diagnostyki pulsowej. 

Niewiele osób przypuszcza, że odpowiednia żarliwa modlitwa, może również posiadać właściwości uzdrawiające. Kiedy Sufi modli się, w tym momencie całkowicie poddaje się Bogu. Modlitwa muzułmańska odbywa się w ruchu i angażuje całe ciało. Wierny poddaje się nie tylko swoim umysłem, ale ciałem i całym swoim jestestwem. W czasie modlitwy jego nafs (ego) również poddaje się Bogu. Modlitwa SALAT jest jedną z podstawowych praktyk Sufich, bez której doskonałe poddanie się Bogu, Alla'h nigdy nie jest możliwe. Sufi potrafią się modlić w niesprzyjających warunkach. Nawet jeśli nie mają wody aby uczynić ablucję, obmywanie, do ablucji może posłużyć piasek. Modlitwa w islamie jest prosta i krótka, a w wydaniu sufich znacząco pogłębiona. Robi się Salat na chodniczku czy raczej dywaniku modlitewnym, który można wszędzie ze sobą nosić i położyć. Na kilka minut chodniczek staje się cudownym "latającym dywanem" która niesie wiernego ku Bogu.