Mądrość Talmudu - Grzechy i zło

Grzechy i zło

• Początkiem grzechu - grzeszne myśli.
• Myśl grzeszna jest gorsza od grzesznego czynu.
• Gorsza jest nieuczciwość w mowie niż nieuczciwość w interesach.
• Złodziej wzywa Boga, gdy wyłamuje bramy świątyni
• Złoczyńcy nawet u wrót piekieł nie okazują skruchy.
• Gdy ucztują i śpią złoczyńcy, dobrze jest i złoczyńcom i całemu światu.
• Początek złego słodki, ale koniec gorzki.
• Są tacy, którzy pięknie gadają, ale niepięknie postępują.
• Gdy ktoś zgrzeszył raz, a potem drugi, uznał to dla siebie za przyzwolenie.
• Święty Błogosławiony nienawidzi tego, kto ma jedno w ustach, a w sercu co innego.
• To jest kara dla kłamcy, że jeśli nawet kiedy powie prawdę, nie wierzą mu.
• Kto osiąga zaszczyty kosztem bliźniego, nie będzie miał zasługi w życiu przyszłym.

• Cztery rodzaje ludzi nazwano złoczyńcami:

1. Tego, kto podnosi rękę na bliźniego i uderza.
2. Tego, kto pożycza i nie oddaje.
3. Tego, kto jest bezczelny.
4. Tego, kto szuka zwady.

Ewangelia wedlug swietego Mateusza apostola

EWANGELIA według Świętego Mateusza Apostoła

Wprowadzenie

Ewangelia według Mateusza (Mt lub Mat) - jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Mateuszowi Ewangeliście. Otwiera wydania Nowego Testamentu, choć niektórzy uważają, że nie jest pierwszą napisaną ewangelią. Ewangelia Mateusza należy do ewangelii synoptycznych. Autorstwo księgi tradycja wczesnochrześcijańska przypisuje Lewi'emu Mateuszowi, jednemu z dwunastu apostołów, wcześniejszemu poborcy podatkowemu. Data powstania księgi budzi dotąd spory wśród biblistów.

Najstarsza tradycja wskazuje na "ósmy rok po śmierci Pana", czyli na rok 41 e.ch. Według niektórych biblistów zawarta w Ewangelii polemika z judaizmem faryzejskim (który zaczął dominować ok. 80 r. n.e.) sugeruje, że mogła ona zostać napisana między 80 i 90 e.ch. Jednak najnowsze datowanie papirusu magdaleńskiego przez Cartstena Petera Thide'a na rok 60 e.ch. znów cofa datę powstania do połowy I wieku. 

Miejscem powstania Ewangelii była prawdopodobnie Palestyna lub Syria w zależności od przyjętej daty powstania. Ewangelia Mateusza była prawdopodobnie pierwotnie napisana po aramejsku, a dopiero później przetłumaczona na grekę. Potwierdzają tę tezę:

* Świadectwo Papiasza z przełomu I i II wieku o mowach Jezusa spisanych przez Mateusza w języku hebrajskim (tak wówczas określano j. aramejski).

* Fakt, że księga była pisana przede wszystkim z myślą o Żydach. Wskazują na to liczne semityzmy (np.: Raka - 5,22; Mamona - 6,24) oraz zwyczaje żydowskie, których autor nie objaśnia (np. obmycia rytualne - 15,2).

Oryginał aramejski musiał jednak zaginąć lub zostać ukryty bardzo wcześnie, gdyż Ojcowie Kościoła z II wieku znają tylko grecką wersję. Zresztą Hieronim podaje, że sam ją przetłumaczył z hebrajskiego na język grecki. Istnieją dwie teorie dotyczące kolejności powstania Ewangelii Mateusza. Według przeważającej opinii współczesnych biblistów autor pisząc swoją Ewangelię korzystał prawdopodobnie z Ewangelii Marka powstałej najwcześniej, ponadto ze źródeł ustnych (Q) oraz źródła specjalnego znanego tylko Mateuszowi. Mniej rozpowszechniona choć obiektywnie bardziej prawdziwa jest teza, że Ewangelia Mateusza powstała najwcześniej, a Ewangelia Marka stanowiła jej streszczenie. Teza ta sięga początków Kościoła chrześcijańskiego - stąd kolejność wśród pism Nowego Testamentu, tam Ewangelia Mateusza jest pierwsza, bo tak uważali najwcześniejsi ojcowie kościoła. Ewangelie Marka oraz Łukasza są jedynie późniejszym potwierdzeniem prawdziwości hebrajskiej i aramejskiej Ewangelii Mateusza i zawierają w sumie niewielkie dodatki lub modyfikacje.

Opowieści Hodża Nasruddin

Hodża i ryba

Kiedy Hodża Nasruddin był w Indiach, przechodził koło dziwnie wyglądającego budynku, w drzwiach którego siedział wychudzony sadhu. Unosiła się wokół niego aura abstrakcji i spokoju, więc Nasruddin pomyślał, że mógłby nawiązać z nim jakiś kontakt i pozdrowił go.

“Jestem joginem i poświęciłem się służbie wszystkim żyjącym istotom, szczególnie ptakom i rybom”- odpowiedział sadhu.

“Pozwól mi proszę przyłączyć się do siebie” – powiedział Nasruddin – “gdyż, tak jak przypuszczałem, mamy wiele wspólnego. Bardzo porusza mnie twój sentyment, gdyż to właśnie ryba uratowała mi kiedyś życie”.

“Czyż to nie cudowne!” – wykrzyknął jogin. – “Będę zachwycony, jeśli przyłączysz się do naszej grupy. Przez wszystkie lata mojego oddania się sprawie zwierząt nigdy jeszcze nie byłem zaszczycony doświadczyć tak bliskiego z nimi kontaktu jak ty. Uratowała ci życie! To potwierdza założenia naszej doktryny, że całe królestwo zwierząt jest powiązane”.

Nasruddin pozostał z sadhu kilka tygodni, kontemplując swój pępek i ucząc się różnych dziwnych ćwiczeń.

Pewnego razu jogin zapytał: “Czy byłbyś w stanie teraz, gdy poznaliśmy się lepiej, przekazać mi swoje wzniosłe doświadczenie z rybą ratującą życie, byłbym bardziej niż zaszczycony?”.

“Nie jestem tego pewien, szczególnie teraz, gdy poznałem więcej twoich idei,” – powiedział Hodża.

Ale sadhu nalegał ze łzami w oczach, nazywając go mistrzem i posypując przed nim głowę popiołem.

“W porządku, skoro nalegasz, ale nie jestem całkiem pewien, czy jesteś gotowy na to odkrycie, którego mam dokonać. Ryba rzeczywiście uratowała moje życie. Byłem bowiem na skraju śmierci głodowej, kiedy ją złapałem. Dostarczyła mi jedzenia na trzy dni!”

Więcej opowieści o Hodża Nasruddin znajdziesz:

http://sufi-chishty.blogspot.com/p/nasruddin.html

Zapraszamy na warsztaty

http://sufi-chishty.blogspot.com/p/warsztaty.html

© Wszelkie prawa do publikacji zastrzeżone przez: sufi-chishty.blogspot.com