Sufizm - joga - duchowość błogosławiona przez Mistrzów Drogi

Sufizm – Duchowość Błogosławiona przez Mahatmę

Mahatma - Pir Akbar Jelal el Morya

Ludzie praktykujący sufizm znają opowieść o tym, jak genialny muzyk i adept sufickiej szkoły Hazrat Inayat Khan spotkał w Himalajach wielkiego mistrza, Mahatmę, od którego otrzymał ostateczne błogosławieństwa, aby nieść światu Duchowe Orędzie Oświecenia. Tak już jest, że pieczęć autentyczności duchowej szkoły potwierdzają żyjący w Odwiecznym Duchu mistrzowie z Himalajów, którzy osiągnęli oświecenie i wyzwolenie. Nie ma tu znaczenia czy szkoła duchowa jest wedyjska, dżinijska, sikhijska czy suficka. Wielki poeta i tańczący derwisz Dżelaluddin Rumi także w Himalajach, w Hindukuszu spędzał czas na modłach, medytacjach i poszukiwaniu oświecenia, a dopiero potem wyruszył do Turcji i osiadł w Konya. Jest to znaczący dla duchowej Drogi Oświecenia, obszar w którym spotykają się ci wszyscy zbawiciele, którzy podejmują najwyższą wysiłek, którzy nauczają ludzkość na najwyższym możliwym poziomie. 

Ewangelia wedlug swietego Mateusza apostola

EWANGELIA według Świętego Mateusza Apostoła

Wprowadzenie

Ewangelia według Mateusza (Mt lub Mat) - jedna z czterech Ewangelii Nowego Testamentu, której autorstwo przypisuje się Mateuszowi Ewangeliście. Otwiera wydania Nowego Testamentu, choć niektórzy uważają, że nie jest pierwszą napisaną ewangelią. Ewangelia Mateusza należy do ewangelii synoptycznych. Autorstwo księgi tradycja wczesnochrześcijańska przypisuje Lewi'emu Mateuszowi, jednemu z dwunastu apostołów, wcześniejszemu poborcy podatkowemu. Data powstania księgi budzi dotąd spory wśród biblistów.

Najstarsza tradycja wskazuje na "ósmy rok po śmierci Pana", czyli na rok 41 e.ch. Według niektórych biblistów zawarta w Ewangelii polemika z judaizmem faryzejskim (który zaczął dominować ok. 80 r. n.e.) sugeruje, że mogła ona zostać napisana między 80 i 90 e.ch. Jednak najnowsze datowanie papirusu magdaleńskiego przez Cartstena Petera Thide'a na rok 60 e.ch. znów cofa datę powstania do połowy I wieku. 

Miejscem powstania Ewangelii była prawdopodobnie Palestyna lub Syria w zależności od przyjętej daty powstania. Ewangelia Mateusza była prawdopodobnie pierwotnie napisana po aramejsku, a dopiero później przetłumaczona na grekę. Potwierdzają tę tezę:

* Świadectwo Papiasza z przełomu I i II wieku o mowach Jezusa spisanych przez Mateusza w języku hebrajskim (tak wówczas określano j. aramejski).

* Fakt, że księga była pisana przede wszystkim z myślą o Żydach. Wskazują na to liczne semityzmy (np.: Raka - 5,22; Mamona - 6,24) oraz zwyczaje żydowskie, których autor nie objaśnia (np. obmycia rytualne - 15,2).

Oryginał aramejski musiał jednak zaginąć lub zostać ukryty bardzo wcześnie, gdyż Ojcowie Kościoła z II wieku znają tylko grecką wersję. Zresztą Hieronim podaje, że sam ją przetłumaczył z hebrajskiego na język grecki. Istnieją dwie teorie dotyczące kolejności powstania Ewangelii Mateusza. Według przeważającej opinii współczesnych biblistów autor pisząc swoją Ewangelię korzystał prawdopodobnie z Ewangelii Marka powstałej najwcześniej, ponadto ze źródeł ustnych (Q) oraz źródła specjalnego znanego tylko Mateuszowi. Mniej rozpowszechniona choć obiektywnie bardziej prawdziwa jest teza, że Ewangelia Mateusza powstała najwcześniej, a Ewangelia Marka stanowiła jej streszczenie. Teza ta sięga początków Kościoła chrześcijańskiego - stąd kolejność wśród pism Nowego Testamentu, tam Ewangelia Mateusza jest pierwsza, bo tak uważali najwcześniejsi ojcowie kościoła. Ewangelie Marka oraz Łukasza są jedynie późniejszym potwierdzeniem prawdziwości hebrajskiej i aramejskiej Ewangelii Mateusza i zawierają w sumie niewielkie dodatki lub modyfikacje.